Santé Zeeland

Santé Zeeland beweegt door Zeeland als een netwerk van professionals en geïnteresseerden die positief bijdragen aan de toekomst van de Zeeuwse zorgeconomie.

Virtuele vakantie

19 mei 2015

Een tijdje geleden had ik de kans om te spelen met de Oculus Rift. Dit is de virtuele werkelijkheidsbril van Facebook.

Een ritje naar het noorden van het land bracht mij bij op een industrie terrein dat je zoveel in Nederland ziet. Gesloten gebouwen, veel auto’s en nog meer beton.

Binnen bij de VR leverancier, geen Google of Apple achtige werkplekken, maar nuchtere Nederlandse bureaus met een systeemplafon en Tl-verlichting. Achter die bureaus jongetjes met bleke gezichten verborgen achter een toetsenbord en beeldschermen. Het waren trouwens inderdaad allemaal jongens, waar zijn de ICT dames?

Na een erg lekkere koffie en een goed gesprek over wat de invloed is van ICT op gezondheid, tijd om de VR-bril te testen.

Twee stoelen, een groen kleed en een enorme TV staan in het midden van een zaaltje. Het groene kleed is de ruimte waar het allemaal gaat gebeuren.

De Oculus Rift is een skibril met een schermpje. Enthousiaster kan ik er niet over schrijven. Pas op het moment dat het schermpje aangaat begint de magie.

Zoals iedereen die de Oculus Rift gebruikt is de eerste demo de achtbaan. En inderdaad het is net alsof je in een daadwerkelijke achtbaan zit. Met dat verschil dat je lichaam niet mee beweegt en dat ik binnen 5 seconden totaal misselijk ben.

Het filmpje van Matthijs van Nieuwkerk bij De Wereld Draait Door waarin hij van zijn stoel valt bij het gebruik van de Oculus Rift, kan ik ineens plaatsen.

Als dit de ervaring is dan zit ik weer heel snel in de auto terug naar de frisse lucht in Zeeland.

Mijn gastheer ziet aan het wit wegtrekken dat dit niet mijn ding is. En veranderd de scene.

Opeens sta ik in een kamer. Het lijkt op een 3D maquette dat makelaars gebruiken om nieuwe woningen te tonen. Alleen dan op grotere schaal zodat het voelt alsof je er midden in staat. Voor mij staat een tafel met een lamp erboven een eindje verderop is de keuken en naast mij een deur.

Het meest verbazingwekkende is echter het uitzicht. Door de ramen kijk ik naar een berglandschap. Een alpenweide met grazende koeien en in de verte de besneeuwde bergtoppen.

Ik verplaats mij naar het raam en zie hoe de stofdeeltjes in de kamer verlicht worden door het zonlicht.

Een koe loop sloom door de weide en ik ruik de typische berglucht en mengeling van gras en edelweiss.

Op dat moment wordt ik ruw gewekt uit de illusie en hoor de stem van mijn gastheer zeggen dat ik naar een HD foto zit te kijken die als een soort bol over de 3D tekening van de kamer is geprojecteerd.

Gedesillusioneerd zet ik de bril af en ben ik weer op het industrieterrein onder de Tl-verlichting en het systeemplafon.

Even later zit ik in de auto op weg naar huis.

Het laat mij niet los dat het zien van een beeld, mijn hersenen zo voor de gek kan houden en dat de geuren die bij het beeld horen erbij gedacht worden.

Wat als ik nu niet virtueel in een berghut zou staan, maar op de Zeeuwse stranden of op een terrasje in New-York. Zou ik dan ook de zonnebrand ruiken of de typische geuren die een stad als New-York heeft.

En als je dan wat langer in die omgeving zou zitten, zal dan ook de rust komen die ik op die plekken ervaar.

De verhalen over virtual reality op internet gaan vooral over gamen en medische toepassingen.

Voor Zeeland zie ik echter een unieke innovatie. Virtuele vakanties. Dit is niet de vervanging van een complete vakantie, maar een aanvulling.

Even een uurtje wegdromen op de Zeeuwse stranden of genieten van een Zeeuws terrasje.

Zullen de toeristen dan niet wegblijven? Ik denk het niet. Virtuele realiteit is nu vooral nog een individuele aangelegenheid. Recent onderzoek geeft aan dat we onze vakanties toch graag vieren met familie en vrienden.

De techniek is er, nu nog de innovatie kracht om het werkelijkheid te maken.

Vincent

Sluiten